Παρασκευή, 8 Αυγούστου 2008

Στεγανοποίηση με ασφαλτόπανα: Τα θανάσιμα λάθη





Για ασφαλτόπανα στις καλύτερες τιμές της αγοράς αλλά και για εξαιρετικής ποιότητας μονώσεις ταρατσών μπορείτε να τηλεφωνείτε στο 2310 402154.


ΜΟΝΩΣΕΙΣ ΤΑΡΑΤΣΩΝ ΜΕ ΑΣΦΑΛΤΟΠΑΝΑ: Ο,ΤΙ ΘΑ ΘΕΛΑΤΕ ΝΑ ΞΕΡΑΤΕ

Τα τελευταία χρόνια η τεχνολογία των ασφαλτοπάνων (ασφαλτικών μεμβρανών) έχει προχωρήσει πολύ. Υπάρχουν πλέον ασφαλτόπανα με καλύτερη ασφαλτική μάζα, καλύτερους οπλισμούς, καλύτερη συγκολλησιμότητα κλπ. από τα ασφαλτόπανα της προηγούμενης δεκαετίας.

Εκείνο που δεν υπήρξε – τουλάχιστον στην Ελλάδα – είναι μια ανάλογη βελτίωση των τεχνικών εφαρμογής και της γνώσης και κατανόησης του ασφαλτοπάνου. Κι αυτό γιατί η πράξη δε συμβαδίζει με τη θεωρητική κατάρτιση και τεκμηρίωση. Έτσι το μέσο επίπεδο των μονωτών στην Ελλάδα είναι κάτω του μετρίου και μάλλον κινείται στα όρια του απαράδεκτου.

Ας δούμε παρακάτω τα βασικότερα λάθη που σχετίζονται με την επιλογή και την εφαρμογή των ασφαλτοπάνων.


ΤΑ ΘΑΝΑΣΙΜΑ ΛΑΘΗ

1. Πρώτα απ’ όλα έρχεται η επιλογή των ασφαλτοπάνων. 
Το ελάχιστο βάρος των ασφαλτοπάνων με ψηφίδα πρέπει να είναι ≥4,5 Kg/m2 και ποτέ 4Kg/m2.
Με δεδομένο ότι η ψηφίδα προστασίας ζυγίζει πάνω από 1Kg/m2, ό,τι απομένει δεν μπορεί να εγγυηθεί τη σωστή συγκόλληση των αρμών κατά τη στεγανότητα.
Επίσης η ελάχιστη ποιότητα που πρέπει να χρησιμοποιείται είναι ένα ασφαλτόπανο APP των -5οC (όλα αυτά εξηγούνται λεπτομερώς σε προηγούμενες αναρτήσεις). Όταν η ασφαλτική μάζα έχει μεγάλες ποσότητες από γεμιστικά υλικά, δηλ. αδρανή φίλλερ, δεν μπορεί να δώσει την απαιτούμενη ποιότητα συγκολλημένου αρμού. Τα φίλλερ είναι αδρανή υλικά και μπαίνουν στην ασφαλτική μάζα για να ρίξουν το κόστος, ρίχνοντας παράλληλα και την ποιότητα.

2. Τα αρμοκάλυπτρα – λωρίδες ασφαλτοπάνων – στα στηθαία πρέπει να προέρχονται από ασφαλτόπανο καλής ποιότητας με ισχυρό κράτημα στις κάθετες επιφάνειες.
Μπορεί να είναι διαφορετικό από αυτό που χρησιμοποιείται στην κύρια επιφάνεια. Επίσης το αστάρι συγκόλλησης πρέπει να είναι διαφορετικό από τα συνηθισμένα οικονομικά αστάρια που χρησιμοποιούνται στην κύρια επιφάνεια.
Τέλος, οι λωρίδες πρέπει να είναι max 1 μέτρο μήκος, γιατί οι λωρίδες μεγάλου μήκους δεν μπορούν να στρώσουν σωστά.
Τονίζεται ότι τα στηθαία χρειάζονται πάντα προσεκτική δουλειά, γιατί είναι αυτά που δίνουν τα περισσότερα προβλήματα.

3. Η τοποθέτηση των εξατμιστήρων εκτόνωσης υδρατμών είναι σχεδόν πάντα λανθασμένη.
Για να μπορούν να κινηθούν οι υδρατμοί ελεύθερα προς τους εξατμιστήρες, πρέπει να τους δοθεί ο κατάλληλος χώρος κι αυτός ο χώρος δίνεται μόνο με στρώμα διάχυσης υδρατμών (δες σχετική ανάρτηση της 1/5/08).

4. Η ολική επικόλληση των ασφαλτοπάνων σε μεγάλες επιφάνειες και μάλιστα ασφαλτοπάνων με χαμηλά ποιοτικά χαρακτηριστικά.
Στις μεγάλες επιφάνειες αναπτύσσονται μεγάλες συστολοδιαστολές που προξενούν υψηλές τάσεις και αντοχές στους αρμούς. Εδώ χρειάζεται η επίτευξη ημιανεξαρτησίας του ασφαλτοπάνου σε σχέση με το υπόστρωμα και καλό είναι να διαβάσετε τη σχετική ανάρτηση της 5/5/08.

5. Η χωρίς προφυλάξεις και περιορισμούς χρήση των ασφαλτοπάνων με επικάλυψη αλουμινίου.
Υπενθυμίζεται ότι:

- Τα ασφαλτόπανα αλουμινίου προορίζονται για μη βατές επιφάνειες.
- Πρέπει να χρησιμοποιούνται σε κλίσεις ≥3%. Στάσιμα νερά οδηγούν σε γρήγορη διάβρωση του αλουμινίου.
- Δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται σε παραθαλάσσιες περιοχές, γιατί διαβρώνονται γρήγορα από τα χλωροϊόντα.

6. Η ύπαρξη αρμών κόντρα στα απορρέοντα νερά. Αυτό με τα χρόνια διευκολύνει τη διείσδυση του νερού κάτω από το ασφαλτόπανο.
Η εφαρμογή των ασφαλτοπάνων πρέπει να ξεκινά πάντα από τα χαμηλότερα σημεία – συνήθως τα ταρατσομόλυβα και προχωρά προς τα ψηλότερα σημεία (σαμάρια).

7. Οι πολλές και αχρείαστες τοπικές υπερυψώσεις από αλληλοεπικαλυπτομένα ασφαλτόπανα δυσκολεύουν την απορροή των ομβρίων και δημιουργούν προϋποθέσεις συγκέντρωσης λιμνάζοντος νερού.
Πρέπει λοιπόν:

- να υπάρχει μετατόπιση των πλάγιων αρμών για δύο γειτονικές στρώσεις ασφαλτοπάνων.
- σε περίπτωση διπλής στρώσης ασφαλτοπάνου να υπάρχει παράλληλη μετατόπιση των κατά μήκος αρμών.
- το κυριότερο: Οι γωνίες των ασφαλτοπάνων που καλύπτουν κατά πλάτος την υποκείμενη στρώση και πρόκειται με τη σειρά τους να καλυφθούν από τη γειτονική παράλληλη στρώση πρέπει να κόβονται σε γωνία 45ο κατά ένα τρίγωνο 10 x 10cm.

8. Η χρήση της σπάτουλας για τη συγκόλληση των αρμών.
Η σπάτουλα μειώνει τη διατομή στον αρμό και πολλές φορές τραυματίζει τον οπλισμό. Η συγκόλληση πρέπει να γίνεται με πίεση με το ειδικό ρολό. Επίσης η συγκόλληση πρέπει να γίνεται σε όλο το μέτωπο της επικάλυψης και όχι μόνο στο εξωτερικά 2-3cm.

9. Οι κατά πλάτος αρμοί συνήθως δεν κολλιούνται σωστά. 
 Εδώ χρειάζεται μια min επικάλυψη 15cm και πολύ επίμονο φλόγισμα, έτσι ώστε η ασφαλτική μάζα να ανέβει πάνω από την ψηφίδα για να μπορέσει να επιτευχθεί στεγανή συγκόλληση. Και όλα αυτά χωρίς να καταστραφεί από τη φλόγα ο οπλισμός. Πρόκειται πραγματικά για λεπτή και δύσκολη δουλειά κατάλληλη μόνο για έμπειρους εφαρμογείς.

10. Τέλος, τα ασφαλτόπανα χρειάζονται τη σωστή δόση φλογίσματος. 
 Τα ανεπαρκές φλόγισμα δεν εγγυάται την πρέπουσα συγκόλληση στο υπόστρωμα και τη στεγανή σφράγιση των αρμών.
Αντίθετα, το υπερβολικό φλόγισμα αδυνατίζει τη διατομή αλλοιώνοντας τον οπλισμό με αποτέλεσμα να προκαλούνται ανακλαστικές αλλοιώσεις στην επιφάνεια του ασφαλτοπάνου.


Χρήστος Στρογγύλης
Πολ. Μηχ/κός – MBA – DipM

1 σχόλια:

Μπέσσυ είπε...

Πολύ Ενδιαφέρον το άρθρο σας. Από ότι καταλαβαίνω αν το συνεργείο που θα τοποθετήσει το ασφαλτόπανο δεν είναι εξειδικευμενό κινδυνεύεις να μην κάνεις δουλειά και να χάσεις και αρκετά χρήματα. Παρακαλώ πολύ αν γνωρίζετε κάποιο αξιοπιστο συνεργείο στη Καλαμάτα θα εκτιμούσα αν με ενημερώνατε, γιατί χρειάζεται να γινει στεγανοποίηση στο πατρικό μας και δεν γνωρίζω κανέναν.
Ευχαριστώ πολύ