Οι χημικές αγκυρώσεις είναι από τα πιο συνηθισμένα υλικά στα οικοδομικά έργα και ιδιαίτερα σημαντικά, καθώς η σωστή επιλογή τους μπορεί να επηρρεάσει τη στατική επάρκεια μιας κατασκευής.
Οι τρεις συνηθέστεροι τύποι τους (πολυεστερικές, βινυλεστερικές, εποξειδικές) έχουν καίριες διαφορές σε μηχανικές αντοχές, χρόνους πήξης και ανθεκτικότητα σε υγρασία ή χημικά.
Ας τις δούμε αναλυτικά από την πιο απλή (και οικονομική) μέχρι την πιο ισχυρή.
1. Πολυεστερικές ρητίνες
Είναι η πιο οικονομική και συνηθισμένη επιλογή της αγοράς.
Κύριες χρήσεις:
Ιδιομορφίες:
Έχουν γρήγορο χρόνο πήξης (στεγνώνουν πολύ γρήγορα, ειδικά το καλοκαίρι).
Δεν είναι κατάλληλες για μόνιμα υγρό περιβάλλον ή για τρύπες γεμάτες νερό, καθώς αλλοιώνονται.
Παρουσιάζουν κάποια συρρίκνωση κατά την πήξη τους, γι' αυτό δεν κάνουν για πολύ βαθιές ή μεγάλες τρύπες.
2. Βινυλεστερικές ρητίνες
Αποτελούν τη χρυσή τομή, τη μέση οδό καθώς συνδυάζουν υψηλή αντοχή και ευκολία στη χρήση.
Κύριες χρήσεις:
Ιδιομορφίες:
Έχουν εξαιρετική αντοχή στην υγρασία και στα χημικά. Πολλές από αυτές έχουν πιστοποίηση για εφαρμογή ακόμα και σε τρύπες γεμάτες με νερό.
Προσφέρουν γρήγορη πήξη, επιτρέποντας στο συνεργείο να συνεχίσει γρήγορα τη δουλειά του.
Έχουν πολύ υψηλότερη πρόσφυση στο μπετόν σε σχέση με τις πολυεστερικές.
3. Εποξειδικές ρητίνες
Το βαρύ πυροβολικό των χημικών αγκυρώσεων.
Κύριες χρήσεις:
Ιδιομορφίες:
Έχουν σχεδόν μηδενική συρρίκνωση, κάτι που τις κάνει ιδανικές για μεγάλες διαμέτρους τρυπανιών και πολύ βαθιές αγκυρώσεις.
Έχουν πολύ αργό χρόνο πήξης (μπορεί να χρειαστούν ώρες για να στεγνώσουν, ανάλογα με τη θερμοκρασία).
Κορυφαία αντοχή σε μόνιμα υγρά περιβάλλοντα, ακόμα και κάτω από το νερό.
Πολ. Μηχ/κός – MBA – DipM























